CUT - TaoHo แค้นฝังรัก ตอนที่ 4

Story :: Secret from the ‘Heart’

Title :: แค้นฝังรัก

Paring :: TaoHo

Author :: Hina_Sakura

Rate :: PG-NC

~*~*~*~*~*~*~*~*~

“ปล่อยฉันนะไอ้บ้า!!”

นาทีนี้คงไม่ต้องทำตัวเป็นคนดีหรือพระเอกหลุดมาจากนิยายเล่มไหนแล้ว จุนมยอนดิ้นหนักกว่าเดิม แต่แล้วก็ถูกปลายนิ้วแข็งๆ ของอีกฝ่ายกดจิกแรงลงมา ส่งผลต่อร่างกายให้เหมือนเกิดกระแสไฟฟ้าย้อนกลับ ตัวของจุนมยอนชาไปชั่วขณะ เท่านั้นไม่พอ คนคุมเกมส์ด้านบนยังจับปลายคาง บีบสันกรามให้เปิดออก กรอกยาที่เป็นน้ำไร้รสไร้กลิ่นเข้าไปในโพรงปากสีสดนั่นจนหมดหลอดในคราวเดียว

“แค่กๆ ...นะ-นายเอาอะไรให้ฉันกิน!?” สถานการณ์แบบนี้เขาไม่เชื่อเด็ดขาดว่ามันคือน้ำเปล่า ตัวจุนมยอนยังไม่ถูกปล่อยเป็นอิสระ

และไม่นานคำตอบของทุกอย่างก็ปรากฏโดยส่งผลโดยตรงกับร่างกายของจุนมยอน เรี่ยวแรงที่เคยมีหายไปหมด แม้แต่กล้ามเนื้อก็ไม่มีความเกร็ง อ่อนเปลี้ยไม่ทั้งตัวเหมือนผักที่ถูกต้มจนเปื่อย

“ยาที่จะทำให้แกว่านอนสอนง่าย” เมื่อเห็นยาเริ่มออกฤทธิ์ จื่อเทาก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งสายรัดน่ารำคาญพวกนั้นอีก เขายกตัวขึ้นเล็กน้อย ให้มีพื้นที่พอพลิกร่างของอีกฝ่ายให้หันมาคุยกันได้สะดวก

จุนมยอนมองคนที่คร่อมตัวเองไม่ชัด สายตาของเขามันพร่าเบลอหนัก สมองก็ขาวโพลน ได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูด และมันคล้ายกับกลายเป็นหุ่นเชิดในการควบคุม ถามอะไรมาก็ต้องตอบไปตามนั้น ...หากว่าเขามีข้อมูลจริงที่อีกฝ่ายต้องการล่ะก็นะ

“บอกมาซะ ว่าไอ้คริสมันคิดจะทำอะไรกันแน่? ไม่กี่นาทีฉันได้รับสายตรงจากลูกน้อง มันซุ่มเล่นงานการส่งของของฉันอีกแล้ว บอกมาว่าทำไม!?” กระชากเสียงอย่างคนใจร้อนที่อยู่ไม่สุข ความโกรธมันมีมากเมื่อต้องสูญเสียความไว้ใจของลูกค้าไปถึงสองครั้งในเวลาติดๆ กัน แถมราคาของรวมค่าเสียหลายก็มียอดถึงหลักล้าน ไม่หงุดหงิดกันไปข้างก็ควรไปบวชซะ!

“ฉัน...ไม่รู้”

“ยามันคงอ่อนไปใช่ไหม? แกถึงยังดื้อดึงแบบนี้?” เมื่อระเบิดโทสะไปบ้างแล้ว ก็มีพื้นที่ว่างพอให้ใจได้สงบลงบ้าง แต่จื่อเทาก็ไม่ค่อยอยากเชื่อเท่าไหร่ ยาตัวนี้เขาใช้รีดคำพูดของเหยื่อมานักต่อนัก มันได้ผลและไม่มีใครที่จะหลุดรอดไปจากอำนาจของมัน

หรือไอ้คริสจะฝึกให้เด็กมันมีภูมิคุ้มกันตัวยาพวกนี้?

“อึก...ฉันไม่รู้...ไม่รู้”

ดวงตาคมหรี่มองอย่างขัดใจ ปากแข็งจริงอะไรจริง คงรักกันมากห่วงกันมากถึงได้ไม่ยอมปริปากบอกออกมาสักที

...รู้สึกหมั่นไส้มันขึ้นมาตะหงิดๆ

“ดี...ปากแข็งให้ได้ตลอดล่ะ” จากหน้านิ่งก็เปลี่ยนเป็นยิ้มเหี้ยมขึ้นมา ก้านนิ้วแข็งๆ ขยับสอดเข้าไปใต้เสื้อตัวบาง สัมผัสได้ผิวเนื้อและขนอ่อนที่ตอบสนองด้วยความไม่คุ้นชิน

“จะ...จะทำ...อะไร” ถึงจะสมองเบลอตาพร่าแค่ไหน แต่เพราะประสาทสัมผัสอื่นยังเปิดอยู่เขาจึงรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างรบกวนอยู่ที่ท้อง

“ก็จะทำให้แก...คายทุกอย่างออกมาให้หมดไง”

จุนมยอนกลื่นน้ำลายที่เหนี่ยวหนืด เขารู้ว่าตัวเองกำลังหายใจหนัก ทว่าเป็นจังหวะที่เชื่องช้า ขยับร่างกายไม่ได้ดั่งใจ ก่อนที่จะรับรู้ในเวลาต่อมาเมื่อรู้สึกเย็นไปทั่วเนื้อส่วนบน เสื้อคงถูกถอดออกไปแล้ว

จื่อเทาไม่เคยนึกหลงใหลได้ปลื้มในเรื่องของคู่นอนนัก เพราะเขาเห็นพ้องว่าสมัยนี้การมีเพศสัมพันธ์เป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นจากฮอร์โมนมนุษย์ปกติที่ต้องการปลดปล่อยบ้างในบางเวลา และสำหรับตัวเขาที่เชื่อแบบนั้นมาตลอด ไม่เคยมองหน้าค่าตาของคู่นอนนัก เสร็จธุระก็จบกันไป ได้เงินก็ถือว่าดีลตามสิ่งที่แต่ละฝ่ายต้องการ

แต่นี่...กับผู้ชายคนนี้ จื่อเทากลับเลือกจะมองเจ้าของผิวขาวชัดๆ แม้จะมีแค่แสงจากตะเกียง แต่เขาก็เห็นว่ามันขาวและน่าสัมผัสขนาดไหน มันดูนุ่มนิ่มเหมือนขนมที่ชวนให้ฝังเขี้ยวลงไป สร้างรอยความเป็นเจ้าของเอาไว้ให้ทั่ว

ความหงุดหงิดตีขึ้นอีกระลอก ความอิจฉาที่เจ้าตัวไม่อยากยอมรับนักว่าคู่อริที่ตั้งตัวมีเรื่องกับตนอยู่นั้นมีของดีขนาดนี้โดยที่เขาไม่เคยได้พานพบมาก่อน

“จะยอมบอกหรือ...ยอมให้ร่างกายนี้มีผัวเพิ่มดีล่ะ?”

ดูจากความรั้นที่ปกป้องกันมาตลอดแล้วก็เชื่อได้ว่าคงรักกันมากจริงๆ ดังนั้นมันถึงเป็นจุดอ่อนได้ง่ายยังไงล่ะ นี่ล่ะคือสิ่งที่ไม่ควรปล่อยให้ตัวเองมีช่องว่างให้ศัตรูเข้าถึงง่าย

“ไม่...ไม่” พูดไปก็เท่านั้น เสียงอ่อนแรงของจุนมยอนไม่ได้เข้าหูของจื่อเทานัก แค่ได้ยินคำว่าไม่ก็เหมือนเป็นตัวกระตุ้นให้ทุกสิ่งที่ไม่ควรเกิดได้เกิดขึ้น

เจ้าของใบหน้าดุดันก้มลงประชิดผิวเนื้อของอีกฝ่าย ไล่ตั้งแต่ซอกคอลงมาถึงหน้าท้องน้อย ให้ปลายจมูกแตะผ่านแผ่วเบาสร้างความรู้สึกสยิวให้เจ้าของร่าง คราวนี้เป็นจื่อเทาที่กลืนน้ำลายตัวเอง มันรู้สึกแห้งผากเมื่อฮอร์โมนในร่างกายของเขาดันมีปฏิกิริยาตอบสนองโดยไม่ต้องพึ่งยาสำรองอีกตัวที่เตรียมเผื่อไว้ใช้

กางเกงพร้อมชั้นในถูกถอดออกพร้อมกัน จุนมยอนไม่เหลืออะไรปกปิดร่างอีกแล้ว แต่เพราะฤทธิ์ยาที่ยังคงอยู่จึงทำให้เขาไม่ทันรับรู้

“อ้าขาออกซะ”

สมองที่รับคำสั่งมาส่งกระแสไฟฟ้าให้กล้ามเนื้อขาขยับออกตามนั้น จุนมยอนพยายามจับภาพแต่ไม่สำเร็จ ดวงตาของเขาโคลงไปมาไม่อยู่นิ่ง พร่าเบลอคล้ายคนเมายา สิ่งที่เห็นคือเงาตะคุ่มของคนที่คร่อมตัวเองถอยลงไปจากบนร่าง และหยุดที่ช่องว่างระหว่างขา

ปลายลิ้นแลบแตะขอบปากออกมาด้านนอก จื่อเทารู้สึกว่ามันแห้งผากแปลกๆ ไหนจะเจ้าน้องชายเขาที่มันตื่นตัวขึ้นมาจนรู้สึกว่ากางเกงที่สวมอยู่มันรัดรึงไปหมด ตัวเขาที่ผ่านการร่วมรักมาทั้งชายและหญิงรู้ว่าอาการแบบนี้มันคืออะไร และตัวเขาที่ไม่เคยทำให้ใครก่อนก็ต้องชั่งใจหนัก

“อือ...คริส” เสียงครางผะแผ่วนั่นเป็นสิ่งที่ตัดเหตุผลทั้งมวลในสมองของจื่อเทาออกไปภายในพริบตาเดียว

ชายหนุ่มเดาะลิ้นอย่างขัดใจ คว้ายาสำรองที่ว่ามากรอกปากของจุนมยอนอีกรอบ

“ถ้าจะครางหากันขนาดนี้ ฉันก็จะสนองให้...ถ้าแกยอมทำตัวดีคายทุกอย่างออกมา”

ริมฝีปากสีสดดื่มกินยาเหลวได้ไม่ค่อยดีนัก มีบางส่วนไหลย้อนออกมาเพราะกลืนไม่ทันจนจื่อเทาต้องปาดมันกลับไปให้

“กินเข้าไป”

ตุ๊กตาแสนสวยตอนนี้ทำตามอย่างว่างง่าย ริมฝีปากดูดเลียก้านนิ้วที่ชุ่มไปด้วยยาจนเกลี้ยง กลืนลงคออย่างเต็มใจด้วยคำสั่ง

และคราวนี้ไม่เพียงสมองขาวตาพร่าอีกแล้ว อุณหภูมิในร่างกายร้อนสูงขึ้นอีกราวสององศาได้ ราวกับคนจับไข้ ปลายนิ้วขยับไม่อยู่สุข ร่างกายที่แสนซื่อสัตย์ ฮอร์โมนหลั่งออกมาอย่างรวดเร็ว กระตุ้นให้กล้ามเนื้อบีบตัวและขยายตัว ส่วนกลางลำตัวนั้นขยายออกเปลี่ยนเป็นสีแดงปลั่งดูคล้ายสีสตรอเบอรี่ที่ดูหวานฉ่ำ

“อะ...อา-อึดอัด” ไม่มีสติแต่สมองกับร่างกายยังตอบสนอง คนถูกมอมยาถึงสองตัวเพ้อออกมาตามแรงกระตุ้นที่สร้างความไม่สบายตัวแก่ตนเอง

“อยากให้ช่วยไหม?” ลูบหัวลูบหน้าราวกับเอ็นดูเด็กน้อยที่กำลังทรมานเพราะฤทธิ์ยา ปลายนิ้วโป้งแตะลงเบาบนกลีบปาก ได้รับการตอบสนองกลับมาดีเมื่อฟันขาวขบลงบนริมฝีปากของตนเอง บ่งบอกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังกระสันขนาดไหน

ไม่มีเสียงตอบแต่ส่วนปลายน่ารักนั่นที่กระตุกไปมาก็เป็นคำตอบแทนทุกอย่าง และจื่อเทาก็ใจดียอมใช้มือไปเล่นด้วย ร่างกายขาวกระตุก แผ่นหลังแอ่นขึ้นเล็กน้อย กล้ามเนื้อขาเกิดภาวะเกร็งชั่วครู่

“ว่าไง อยากให้ช่วยไหม?” ไม่พูดเปล่า ขยับมือเชื่องช้าเป็นการกลั่นแกล้ง กระตุ้นเร้าให้รู้สึกหนักยิ่งกว่าเดิม สร้างความปั่นป่วนเป็นทบเท่า มองริมฝีปากที่งับและอ้าออกสลับกันอย่างนึกพอใจ

“ชะ-ช่วย”

“งั้นก็คายความลับออกมา บอกมาว่าคริสมีแผนอะไร?”

“ม...ไม่...ไม่”

“ไม่? ...งั้นแบบนี้ล่ะ?”

“อั๊ก!! –หะ!”

จุนมยอนอ้าปากค้าง เมื่อจื่อเทาละมือไปจากส่วนกลาง เหมือนจะทรมานที่ถูกปล่อยให้ค้างอยู่ในห้วงอารมณ์ แต่แล้วสะโพกขาวก็ถูกยกขึ้นสูงในระดับที่อีกฝ่ายเห็นว่าพอดี จากนั้นบางอย่างที่แข็งขืนก็เสือกกายเข้ามาในช่องทางฉ่ำสารคัดหลั่งภายในคราวเดียว!

ความจุกจากการสอดใส่ที่ไม่ได้เล้าโลมหรือเบิกทางมันสร้างความทรมานยิ่งกว่า และซานตานร้ายที่กระทำเช่นนั้นได้ลงคอก็เริ่มสอบเอวเข้า-ออกไม่ยั้งแรง จุนมยอนไม่มีเสียงร้อง เพราะไม่มีแรงที่จะร้อง น้ำตาไหลตามระบบในร่างกาย และเรี่ยวแรงทั้งหมดก็เสียไปกับการอ้าหอบอากาศหายใจตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของมนุษย์

“หึ รู้สึกดีใช่ไหม?”

“อือ....อึ...ดี”

“แต่ฉันคงยอมให้แกไปมากกว่านี้ไม่ได้”

น้ำเสียงกดต่ำน่ากลัวนั่นมาพร้อมกับมือหยาบที่กุมแกนกายแดงปลั่งซึ่งสัมผัสได้ถึงเนื้อเยื่อที่กระตุกตามแรงบีบรัดภายใน ไม่ยอมให้อีกฝ่ายสำเร็จความใคร่อยากได้ง่ายๆ

“ไม่...ไม่” เบาจนแทบจะกลายเป็นการขยับปากเฉยๆ จุนมยอนอยากปลดปล่อยเต็มที เขาทรมานมากพอแล้วกับความร้อนที่ทำให้เขาเบลอไปหมดทั้งตาทั้งสมอง แต่เจ้าท่อนเอ็นร้ายดุดันที่เข้าแทรกมาในร่างกายกลับไม่ยอมเลิกราง่ายๆ มันขยับเสียดสี สู้แรงตอดภายในช่องทางอย่างไม่นึกยอมแพ้

“บอกมา” จื่อเทาล่ะอยากจะจับอีกฝ่ายกระแทกให้หนำใจกว่านี้ แต่เขาก็มีสติพอที่จะไม่ปล่อยให้ความต้องการมาเหนือการทำงาน เขาต้องรู้ให้ได้!

“หะ...อะ...ไม่...รู้” ไม่มีแรงเหลือ หมดสิ้นทุกอย่างที่จะต่อกรแล้ว แต่คนด้านบนกลับไม่ยอมหยุด ยังขยับเนื้อร้อนกระตุ้นเส้นประสาทให้ไหลย้อนกลับไปมาในร่างขาวจนอยากจะตายไปเสียให้พ้นๆ

“งั้นก็อยู่กันแบบนี้ไปทั้งคืนเลยเป็นไง?” ถ้าคิดท้าความอดทนก็อาจมีเปอร์เซนต์ที่จื่อเทาเองจะเป็นฝ่ายยอมแพ้ก่อน แต่ระหว่างคนที่โดนยาและยังถูกกระตุ้นขนาดนี้ก็ไม่แน่

“ไม่...อย่า” จุนมยอนพยายามจะส่ายหน้า แต่ร่างกายกลับตอบสนองต่อคำสั่งตามฤทธิ์ยา สะโพกขาวแอ่นขึ้นเข้าหาท่อนเนื้อร้าย เรียวขาเองก็เกาะเกี่ยวข้างเอวของอีกฝ่ายไว้ราวกับหวงแหนในสัมผัสนั้น

“ชิ...ทั้งที่เสียตัวขนาดนี้แล้ว ไอ้คริสคงมีดีมากเลยสินะ แกถึงได้รักมันขนาดนี้”

“...ไม่”

“หึ งั้นฉันจะทำให้มันได้เจ็บปวด รักกันขนาดนี้มันคงเสียใจน่าดูถ้ารู้ว่าเมียมันใช้ร่างกายร่วมกับผัวอื่น!”

“ฮ๊า!!”

ช่วงลมหายใจสะดุด ร่างขาวกระตุกเกร็ง ปล่อยน้ำขนสีขาวออกมาเลอะเทอะไปหมดเมื่อถูกปล่อยเป็นอิสระ พร้อมๆ กับการที่ถูกริมฝีปากหนาโฉบลงมาขบกัดสร้างรอยบนร่างกายไม่เว้นที่ว่าง ทั้งรอยจูบรอยฟัน แม้แต่ยอดอกก็ถูกกัดเล่นจนบวมแดงตึงแน่นไปหมด

เอวสอบขยับอย่างร้ายกาจ รุนแรงขนแผ่นหลังขาวครูกับพื้นเรือจนได้แผลซิบ ทั้งความเจ็บความเสียวซ่านแล่นตีกันไปมาจนเวียนหัว มากเกินจนอยากขอให้ไว้ชีวิต แต่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา จุนมยอนได้แต่นอนรองรับทุกอย่างที่โมเข้ามาอย่างไม่สิ้นสุด

“อา...ไอ้คริสมีของดีแบบนี้มันต้องแบ่งกันสิ” จื่อเทาครางในลำคอเมื่อผนังนุ่มอุ่นตอดรัดท่อนเนื้อของเขาอย่างดี มันทั้งตอดรัดและดึงดัน เหมือนจะกลืนกินเอ็นท่อนนี้เข้าไปให้ได้

“อะ-อา...อ๊ะ”

“อืมมห์ ฉันจะทำให้แกลืมมันไปซะ เก็บความทรงจำคืนนี้ไว้ให้ดีล่ะ”

“อ๊ะ! อ๊ะ!”

ร่างขาวถูกจับให้พลิกตัวทั้งที่ร่างกายยังเชื่อมประสานกันอยู่ เข่าทั้งสองถูกตั้งให้ชันพอความสูงช่วงเอวของจื่อเทา ส่วนตัวนั้นฟุบแอ่นไปตามแรงโน้มถ่วง ใบหน้าครูดไปมากับพื้นเมื่อการขยับที่รุนแรงนั่นส่งผลให้ร่างทั้งร่างสั่นไหว ถ้าไม่ได้มือหยาบคู่นั้นจับล็อคเอวไว้ ร่างขาวคงไถลตัวออกไปหน้าหน้าแน่

กลีบเนื้อปากทางแดงก่ำ บางจุดฉีกขาดเพราะแรงเสียดสีที่มากเกินเนื้อเยื่อที่ไม่ถูกปรับให้คุ้นชินจะรับไหว หยดเลือดเปื้อนท่อนเนื้อร้ายผสมสารคัดหลั่ง ผลุบเข้าออกช่องทางแสนน่ารักจนใครที่ได้เห็นก็คงของขึ้นแน่กับภาพสุดสยิว เพราะผิวขาวๆ ที่ขึ้นสีแดงน่ากัดจากการฟาดมือใส่ของจื่อเทาก็ยิ่งกระตุ้นเร้า มันส่งผลทั้งแรงตอดที่มากขึ้นและฮอร์โมนที่หลั่งรุนแรง

ไม่เคยมีเซกส์กับใครแล้วรู้สึกดีเท่านี้ มันดีแปลกๆ จื่อเทาอยากจะจับอีกฝ่ายเคี้ยวเข้าปากด้วยซ้ำ เขาทั้งสร้างรอย ฝังคมเขี้ยว แม้กระทั่งโลมเลียผิวขาวน่ากินนั่นจนแดงเป็นจ้ำไปทั้งตัว

แรงบีบขาอ่อนด้านในกระตุ้นเร้ารุนแรงต่อจุดไวสัมผัส ทำให้แก่นกายขาวกระตุกพ่นน้ำคาวออกมาอีกหลายๆ รอบ จื่อเทาคิดว่าคงเป็นเพราะฤทธิ์ยา แต่เปล่าเลยมันเป็นสิ่งที่ปกติสำหรับคนที่ไม่เคยผ่านเรื่องบนเตียง

“อ่า...อึก!” แก่นกายเครียดเข้ากระแทกสุดความยาว ฝังลึกให้กายเล็ก ปลดปล่อยความต้องการร้อนระอุเข้าไปภายใน ...แต่เขายังไม่ดึงมันออก

ร่างกายของจุนมยอนยังไม่หายร้อน และจื่อเทาเองก็ยังไม่หายคอแห้ง ชายหนุ่มจับร่างขาวพลิกกลับมา คราวนี้จับให้นั่งทับที่อยู่หน้าขา ของเหลวสีขาวขุ่นไหลเปื้อนตามเรียวขา อาบเคลือบท่อนเอ็นร้อนที่ไม่ยอมยุบตัวลงดูมันวาว

จื่อเทาจับอีกฝ่ายเข้ามาบดจูบ เป็นฝ่ายไล่ต้อนกวาดทุกความหวานจากภายในโพรงปากเล็กนั่น และกลืนกินยาที่อาจหลงเหลืออยู่บ้างในนั้นมาด้วย

“ขย่มซะ” สั่งได้ดั่งใจนึก ร่างขาวขยับบนร่างของผู้เป็นนายในตอนนี้ แต่เพราะแรงที่ถูกฤทธิ์ยากลบเลยทำให้ไม่ถึงใจคนรอ กลายเป็นกระแทกสวนขึ้นไปเองจนร่างน้อยหัวสั่นหัวคลอน จนล้มซวนซบลงมาทับกันก็ยังไม่หยุด

ครั้งแรกในชีวิตที่จื่อเทาได้ร่วมรักกับใครอื่นเกินหนึ่งรอบภายในคืนเดียว ขนาดสการ์เล็ตแค่ครึ่งชั่วโมงเขาก็อยากจะลาไปล้างตัวแล้ว แต่กับจุนมยอนคนนี้เขาอยากกินไปเรื่อยๆ กินจนกว่าจะไม่เหลือที่ให้กินอีก ให้ร่างกายนี้เป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว

กายขาวกระตุกปล่อยน้ำคาวจนเปื้อนเสื้อผ้าของจื่อเทา เจ้าของชุดพวกนั้นก็ยินยอมที่จะถอดออก เรื่องงานเรื่องเงินลืมหมดสิ้นทุกอย่าง ตอนนี้จื่อเทาคิดเพียงว่าจะตักตวงผลประโยชน์ทางร่างกายนี้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ในเมื่อไม่ยอมคายความลับออกมา คืนนี้แกถูกฉันรีดพิษจนหมดตัวแน่!!”

“อ๊า!!”

กลับไปเม้นต์นะจ๊ะ  คลิ๊ก

์NC CUT - HunHan You are Mind

Story :: Secret from the BLOOD

Title :: You are Mind.

Paring :: HunHan

Author :: Hina_Sakura

Rate :: PG-NC

~*~*~*~*~*~*~*~*~

ชีวิตในนิยาย ก็คล้ายชีวิตจริงส่วนหนึ่ง นั่นเพราะต้นแบบของนิยายก็นำมาจากรูปแบบชีวิตมนุษย์ที่มีหลากหลาย ทั้งสุขและเศร้า แต่เพราะนิยายสามารถสร้างจุดจบดั่งใจนึกหรือในความคาดหวังของผู้ที่บริบทมันขึ้นมาได้ จึงทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ในโลกที่ตนนั้นสามารถควบคุมได้ทุกสิ่ง...หากเพียงแต่ว่าความเป็นจริง ไม่ใช่ เลยสักนิด

มนุษย์ไม่อาจล่วงรู้ชะตากรรมชีวิตล่วงหน้า ...และถึงรู้ ก็ไม่อาจเปลี่ยนมันให้เป็นดั่งใจนึกได้

.

.

ชีวิตของลู่หานก็เช่นเดียวกัน

เหงื่อเม็ดน้อยผุดพราวเต็มแผ่นหลังที่แอ่นโค้งได้รูปสวย ไม่เพียงเท่านั้นยังมีบางหยดที่ร่วงหล่นลงมาจากกลุ่มเส้นผมที่เปียกชื้นเพราะเหงื่อที่กระตุ้นออกมาตามฮอร์โมนที่หลั่ง

ริมฝีปากเป็นกระจับทรงสวยอ้าหอบไม่เป็นจังหวะ เมื่อเพียงการหายใจผ่านทางจมูกไม่อาจช่วยลำเลียงอากาศได้มากพอ เพราะร่างกายถูกบังคับให้เผาพลาญพลังงานอย่างหนักหน่วงหลายชั่วโมงติดกัน

เสียงหอบหายใจดังสลับเคล้าเสียงโลหะกระทบกัน ข้อมือที่ถูกจับไผล่หลังล็อคไว้ด้วยโลหะมันวาวแบบไม่มีคม สายโซ่ตรึงโยงไปถึงปลอกคอหนังสั่งทำพิเศษที่รัดรึงลำคอระหงส์เจ้าของร่างแน่งน้อยแสนสวยที่ถูกบังคับให้ขับเคลื่อนอยู่บนร่างของชายคนรัก

“อือ...อ๊ะ! ยะ-อึก”

“บอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าพูดคำนั้นออกมาจะเป็นอย่างไร?”

เสียงทุ้มเข้มกรรด้วยความโทสะขึ้นเมื่อแว่วหูได้ยินคล้ายคำบางอย่างจะออกมาจากริมฝีปากสวยที่อ้าพะงาบกลั้นเสียงร้องตามคำสั่งของวันนี้

คนที่เกือบเผลอหลุดคำห้ามออกไปได้แต่อดกลั้นต่อความรู้สึกที่ประเดประดังเข้ามา ทั้งเสียวซ่าน เจ็บหน่วง และอึดอัดไปหมด เพราะเจ้าท่อนเนื้อร้ายเมื่อครู่ดันกระทุ้งขึ้นมารุนแรงจนร่างน้อยแทบจะเซล้มร่วงซบคนที่นอนพิงหัวเตียงนิ่งๆ คอยจ้องมองทุกการกระทำของเมียตัวน้อยที่ช่างน่ารังแกเสียเหลือเกิน

น่าจับฟัด และกระชากออกให้เป็นชิ้นๆ จากนั้นก็กลืนลงคอไปไม่ให้ใครได้มีสิทธิเห็นคนงามของเขาได้อีก

“ไหนมาทบทวนกันหน่อย วันนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง?”

“อะ...ละ-ลู่หาน...อะ...อ่านหนังสือ...ในห้อง...ฮ๊า!!”

“บอกแล้วไงว่าอย่าส่งเสียงอย่างอื่นออกมา” เมื่อได้ยินเสียงครางหลุดออกมาผิดกฎที่ตั้งในวันนี้ก็จัดการจับสะโพกของอีกฝ่ายไว้แน่น ตรึงไว้ด้วยแรงที่มากขนาดทำร้ายผิวนวลสวยจนช้ำขึ้นรอย จากนั้นก็สวนเอวขึ้นหนักหน่วง ร่างน้อยด้านบนขาสั่นตัวสั่นจนแทบพยุงร่างไว้ไม่อยู่ ได้แต่อดทนและกัดปากจนเลือดซึม

ผ่านไปราวสิบนาที ปากทางที่ปริแตกจนเลือดซึมติดหน้าขาของผู้ร้ายมาด้วยก็ทำให้ยอมหยุดการลงโทษเพียงเท่านั้น กลับมามองร่างน้อยที่ให้เวลาพักหายใจเพียงไม่ถึงนาทีก็ถูกฟาดบันท้ายกระตุ้นให้ขยับร่างกายต่อไป

“ตอบใหม่อีกครั้งสิ”

เหมือนจะปราณีแต่ก็ไม่ ลู่หานรู้ดีว่าอีกฝ่ายหมายถึงให้เขาคายความลับออกมาทั้งหมด ไม่งั้นคงไม่มีทางรอดคืนนี้ไปได้

“ห๊ะ...ลู่หาน...อะ-อ่านหนังสือ...อือ...แล้วก็เล่นกับ...นก”

“เล่นกับนก? จำได้ไหมว่าฉันสั่งไว้ยังไง?”

“ฮึก...หะ-ห้ามเล่นกับสัตว์”

“แต่ลู่ก็ยังดื้อ ฝ่าฝืนคำสั่งของฉัน”

“อ๊ะ!! ฮึก!!!”

ลู่หานขบฟันกับริมฝีปากแน่นเมื่อคนที่กล่าวเสียงนุ่มเมื่อครู่ให้ตายใจได้กลายร่างเป็นปีศาจร้ายเต็มตัว จับร่างน้อยเหวี่ยงลงไปอยู่ด้านล่างแทน และโหมแรงใส่ไม่หยุดยั้ง เท่านั้นไม่พอยังใช้ฟันคมกัดแทะตามผิวขาวนวลให้เป็นรอย

“ฮึก!”

“อย่าร้องออกมาเชียวนะ”

คำสั่งที่เป็นดั่งคำประกาศิต ลู่หานได้แต่อดทนรองรับความเจ็บปวดและความเสียวซ่านที่เซฮุนใส่เข้ามาในร่างกายไม่ยั้งมือยั้งแรง หยดน้ำตาไหลรินผสมกับหยาดเหงื่อที่เปียกชุ่มลามทั่วใบหน้า

เพราะเป็นมนุษย์ที่อยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง ลู่หานจึงไม่สามารถอ้อนวอนต่อพระเจ้า หรือดีดพิมพ์เรื่องราวให้เป็นไปอย่างใจนึก ร่างน้อยน้อมรับชะตากรรมและสุดท้ายก็สลบไปกลางคันเช่นทุกคืน

ความเหนื่อยและความอ่อนล้าฉุดดังรั้งให้ลู่หานจมลงสู่ความมืดที่ว่างเปล่า ...มันทำให้เขาได้ย้อนกลับไปในวันวาน ไปยังความทรงจำในอดีต

เมื่อครั้งพวกเขาเพิ่งพบกัน

อย่าลืมกลับไปเม้นท์นะจ๊ะ  คลิ๊ก

[SF](TaoHo) My Angle NC CUT

Story :: Cupid from…

Title :: My Angle

Paring :: TaoHo

Author :: Hina_Sakura

Rate :: PG-NC

~*~*~*~*~*~*~*~*~

ฉาก CUT ค่ะ

คือมันไม่น่าใช้วิธีนี้นะ!!

อยากเถียงใจจะขาด แก้มขาวขึ้นสีแดงเพราะพิษไข้อยู่แล้วแดงหนักขึ้นมาอีกหน่อยเมื่อรู้แล้วว่าเจ้าเด็กโข่งคิดจะช่วยในแบบไหน

ลมหายใจอุ่นเริ่มเป่ารดแถวข้างแก้ม ก่อนจะเลื่อนมาจุ๊บลงบนริมฝีปากที่เผยอรับรู้ได้ถึงไอร้อนจากพิษไข้ จากนั้นก็เลื่อนไปฝากรอยตีตราไว้ จื่อเทาไม่ใช่เด็กสามขวบที่จะไม่รู้ว่ามันคือการตีตราความเป็นเจ้าของ ซึ่งเขาอยากจะทำมันมากเมื่อรู้ว่าหัวใจของตัวเองได้เลือกคนๆ นี้ ...ก็นะ จุนมยอนน่ะคนมองน้อยเสียที่ไหน

“อ๊ะ...” เพราะลำตอแหบแห้งทำให้จุนมยอนออกเสียงไม่เต็มที่ แต่เขาก็ต้องใช้การผ่อนลมหายใจผ่านทางปากแทนเพื่อลดกระแสความรู้สึกหวาบหวิวที่แล่นปราดขึ้นมาจากจุดที่จื่อเทาแวะขบกัดไว้

“อือ คุณตัวอุ่นจัง” พอตกกลางคืนที่อากาศเย็นแบบนี้แล้ว การได้กอดร่างอีกฝ่ายที่ตัวอุ่นก็ทำให้รู้สึกดีไปอีกแบบ

แต่เพราะเป็นตอนที่จุนมยอนป่วย จื่อเทาจึงไม่อยากทำอะไรที่มันรุนแรงนัก ทุกอย่างจึงค่อยเป็นค่อยไป ไม่รู้ว่าเป็นครั้งแรกหรือไม่ แต่ทุกสัมผัสคนด้านบนก็คอยกระซิบถามขออนุญาตเจ้าของร่างด้วยน้ำเสียงชวนใจหวิว

“ถ้าเจ็บก็บอกผมนะ” จูบแผ่วเบาที่ข้างขมับของคนตัวเล็กกว่า เม็ดเหงื่อที่ผุดพรายตามผิวเนื้อเยอะจนน่าพึงพอใจ อีกทั้งมันยิ่งช่วยขับให้ร่างขาวนุ่มนี่ดูสวยขึ้นยามต้องแสงนวลตา

“อะ...อื้ออออ” ริมฝีปากอ้าหอบเมื่อถูกรุกรานด้วยก้านนิ้ว มันเจ็บในช่วงแรกก่อนจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นดีขึ้นเมื่อปรับตัวได้ ทว่าความรู้สึกดีที่มากล้นก็ได้ทำให้ท้องน้อยของเขามวลเกร็งจนในที่สุดก็อดทนต่อไปไม่ไหว ยอมศิโรราบแต่โดยดีด้วยการปล่อยสายธารความปรารถนาออกมาจนเปื้อนหน้าท้องตัวเองไปหมด

“เยอะจัง คุณไม่ค่อยได้ช่วยตัวเองสินะ” คำพูดทะลึ่งพวกนั้นยิ่งสร้างความเขินอายแก่คนรับฟังที่ยังคอยถูกริมฝีปากอุ่นนั่นคลอเคลียที่ใบหน้าข้างใบหูไม่ห่าง

“งึ! ยะ-อ่าาาา” ร่างเล็กกว่ากระตุกเกร็งแรงเมื่อคราวนี้คนด้านบนกดช่วงกลางลำตัวลงแทรกระหว่างขา ขยับจัดท่าให้คนป่วยอยู่ในท่าที่สบายต่อการรับรองแรงอารมณ์ในเวลาต่อไป

ท่อนเนื้อร้อนชำแรกแทรกเข้าไปในช่องทางอุ่นที่ร้อนหนักเพราะพิษไข้จนเจ้าของที่ถูกบีบรัดแทบคลั่ง กลิ่นกายเฉพาะคนเป็นเหมือนยากระตุ้น จื่อเทาไม่อาจละไปจากผิวนุ่มน่ากัดน่าขบเหล่านี้ได้ รับรู้ได้ถึงปลายนิ้วที่ออกแรงกดใส่เนื้อหนังของเขาที่ถูกใช้เป็นที่เกาะพำนักของคนป่วย คอยสังเกตุสีหน้าทุกครั้งที่ขยับ ค่อยเป็นค่อยไปจนพบว่าตรงไหนคือส่วนที่จะทำให้คนใต้ร่างรู้สึกดีที่สุด

“อ่าห์...อ่าห์...ฮะ”

“อือ ข้างในคุณร้อนจัง”

แม้ไม่รุนแรงดั่งไฟรักที่ควรโหมใส่ให้หลอมละลายไปพร้อมกัน แต่ก็ไม่ได้จืดชืดอย่างที่เห็น เนิบช้าทว่าหนักแน่น และคอยประวิงความรู้สึกรวมทั้งเวลาไว้จนแทบขาดใจ ให้ความสุขนี้อยู่ติดตรึงตราบนานเท่าที่จะทำได้

แน่นอนว่าคนป่วยย่อมไปถึงฝั่งฝันก่อน จุนมยอนได้ถูกบังคับปรับอุณหภูมิในร่างกายตามการชักนำของจื่อเทา จนเขาหมดสติคาอกอีกฝ่ายก็ตอนที่คนตัวโตกว่าปล่อยแรงปรารถนาเข้ามาในตัวครั้งที่สอง

จื่อเทาจูบลงเบาที่หน้าผากของคนป่วยที่อดทนได้ดีมาก เขาหวังว่าพรุ่งนี้เช้าพอตื่นมาอาการของจุนมยอนจะดีขึ้น เขาจัดการเช็ดตัวทำความสะอาดร่างขาวให้อีกครั้ง คงเพราะได้กอดเต็มอิ่มแล้วเขาถึงได้ไม่เกร็งเท่าก่อนหน้านี้

“พรุ่งนี้ผมจะบอกทุกอย่างให้คุณฟังเอง” กระซิบบอกคนข้างกาย จัดท่าให้นอนเกยไหล่ของตัวเองเพื่อให้เขาสามารถกอดได้อย่างเต็มแขน

คืนนี้ช่างเป็นคืนนี้ที่ดีคุ้มฝ่าวงกระสุนเหลือเกิน

TalK :: อย่าลืมกลับไปเม้นท์ให้เราหน่อยนะ clik

KrisLay - White Mermaid

Story :: Secret from the SEA

Title :: White Mermaid

Paring :: KrisLay

Author :: Hina_Sakura

Rate :: PG-NC

~*~*~*~*~*~*~*~*~

“ยังจำได้ใช่ไหมว่าทำอะไรกับฉันไว้บางที่กลางทะเลน่ะ?”

ภาพวันนั้นไหลมาแจ่มชัดยิ่งกว่าหนัง HD อี้ชิงเหงื่อซึม...

กายขาวถูกเปลื้องผ้ารวดเร็วด้วยความชำนาญของคนที่ผ่านเกมส์รักมามากกว่า แต่คราวนี้คริสเองก็รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย เพราะนอกจากจะดูน่ากินไปหมดทุกส่วนแล้วยังเป็นการร่วมรักครั้งแรกกับคนสายพันธุ์เงือกอีกด้วย

“หอมจัง”

“งื้ออออ มันจักจี้นะ” อี้ชิงเบี่ยงหน้าหนีคนที่เอาแต่ซุกดมกลิ่นตัวเขาตรงโน้นตรงนี้

คริสชอบนะ เพราะมันเป็นกลิ่นที่ให้ความรู้สึกสดชื่น นึกถึงทะเลทุกครั้ง ไม่มีกลิ่นคาวหรือเกลือปน ออกเป็นกลิ่นที่สดชื่นด้วยซ้ำ น่าจะเป็นกลิ่นของเจ้าตัวโดยไม่ได้พึ่งพาน้ำหอมแต่อย่างใด

“อะ อื้อออ” อี้ชิงกัดปากแน่น เกร็งตัวขึ้นมาเมื่อคริสเริ่มใช้ปากของตนสร้างตีตราความเป็นเจ้าของไปทั่ว ขณะที่สองมืออุ่นก็บีบเฟ้นเนื้อนิ่มๆ สมใจอยาก แต่ยิ่งได้จับได้สัมผัสก็ยิ่งอยากจะซุกอยากจะกอด อยากจะกลืนกินอี้ชิงเข้าไปทั้งตัวแบบไม่ยอมให้ใครหน้าไหนได้เชยชมร่างกายนี้อีกนอกจากเขาเพียงคนเดียว

อี้ชิงรู้สึกตัวเองร้อนวูบวาบไปหมด อุณหภูมิร่างกายของเงือกปกติจะเย็น แต่พอถูกมืออุ่นๆ จับตรงไหน ตรงนั้นก็จะรู้สึกร้อนวูบขึ้นมา จนอี้ชิงคิดว่าตัวเองกำลังถูกทำให้สุกช้าๆ ก็ไม่ปาน

“หนึ่งเดือนที่ผ่านมาฉันต้องอดทนมากรู้ไหม?” คริสบอกกับคนที่เริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ นอนหอบเบาๆ อยู่ใต้ร่างเขา กดริมฝีปากป้อนจูบใส่คนที่เผลอปากได้น่าจูบเป็นที่สุด

ช่วงเวลาที่เขาใช้ลูกน้องตามหาตัวอีกฝ่าย คริสต้องทนนอนกอดหมอนหรือหมอนข้างที่นิ่มที่สุดเท่าที่เทคโนโลยีมนุษย์จะผลิตออกมาได้ ลำบากพวกลูกน้องใต้บัญชาต้องกระวีกระวาดหาของนิ่มๆ มาให้เขายกใหญ่ เพราะมันไม่อาจนิ่มเท่าทดแทนเหมือนสัมผัสตอนกอดร่างนุ่มนิ่มนี่ได้

นับเป็นช่วงเวลาที่น่าเหลือเชื่อด้วยซ้ำที่คริสไม่ควงใครออกสื่อเลย พูดให้ถูกก็แทบจะเก็บตัวทำงานอยู่แต่ที่บริษัทด้วยซ้ำ ถึงขั้นลงทุนย้ายฐานมาที่บูรไนด้วย เผื่อจะเจอตัวคนน่ารักเข้าสักวัน แต่อีกฝ่ายดันมาอยู่ที่จีนซึ่งเป็นบ้านเกิดของเขาเหมือนกันเสียนี่

“อื้อออ!!” อี้ชิงครางหนัก แต่ก็ไม่อาจระบายความตื่นกลัวได้ดั่งใจ เพราะคริสยังไม่ถอนจูบออกง่ายๆ แถมยังเพิ่มความหนักหน่วงเข้าไปอีก เพื่อดึงดูดความสนใจของอี้ชิงไว้ที่นี่แทนส่วนกลางลำตัวที่กำลังถูกเขาแตะต้อง

“แฮ่ก...คุณ...ทำอะไร อ๊า! ทำไมมันเสียวจัง” คนตัวขาวที่ตอนนี้ขึ้นสีระเรื่อชมพูน่ารักน่ากินไปทั้งร่างเอ่ยถามด้วยความตื่นกลัว ริ้วความรู้สึกแปลกๆ วิ่งไปทั่วร่างเมื่อมืออุ่นๆ ที่ครอบคลุมส่วนกลางน่ารักกำลังขยับชักนำให้เจ้าของมันมีอารมณ์ร่วม

“หืม? พวกเงือกเขาไม่เคยสอนเธอรึไง?”

“ห๊ะ อะ...สอนอะไร อื้อออ ยะ-อย่าบีบตรงนั้น” เรียวขาขาวขยับกระตุกเป็นจังหวะ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นักเมื่อคริสจัดการแทรกตัวมาระหว่างช่องขา และจัดการชันขาของอี้ชิงเกี่ยวไว้ข้างเอว ใช้ลำตัวของตนเองกันไว้

คริสหยอกล้อกับส่วนน่ารักน่ารังแกต่อไป ฟังเสียงครางหวานๆ แล้วมันยิ่งชวนกระตุกต่อมหื่นของเขาให้ทำงานหนักยิ่งกว่าเดิมจนส่วนกลางของเขามันตื่นตัวคับพองใต้เนื้อผ้าจนแทบอดทนให้ออกมาโลดแล่นภายในตัวของคนน่ารักไม่ไหว

“ผะ-ผมรู้สึก แปลกๆ อ๊า!!”

“ตอนเห็นฉันในหนังไม่เคยช่วยตัวเองบ้างรึไง?” คริสนึกขำที่อี้ชิงเหมือนจะไม่เคยทำอะไรแบบนี้จริงๆ ทั้งที่ก็มีหลายเรื่องที่เขาเล่นในบทอีโรติกกับนางเอกหุ่นเอ็กซ์หลายเรื่อง

“ผมดูแค่แนวผจญภัยเองนะ!” อี้ชิงไม่รู้หรอกว่ามันมีความหมายลึกซึ้งขนาดไหน แต่ถ้าทำเรื่องน่าอายแบบนี้ตามบทที่เคยดูในหนังเรื่องหนึ่งที่ซื้อมาผิด อี้ชิงไม่เคยคิดทำมันหรอก ไม่คิดจะทำมันด้วย เพราะมันทำให้ร่างกายเขารู้สึกร้อนซึ่งเงือกอย่างเขาไม่ชอบเอาเสียเลย

“งั้นต้องฝึกไว้เยอะๆ เพราะเธอคงจะทนฉันไม่ไหวแน่ๆ” คริสไม่ได้พูดเล่น แม้เขาจะไม่ใช่คนเซ็กส์จัดหรือเซ็กส์รุนแรงเหมือนใครคนอื่น แต่ด้วยขนาดตัวและแรงน้ำหนักมือความเคยชินมันก็เลยทำให้อะไรดูรุนแรงไปเสียหมดจนเคยมีคู่นอนรายหนึ่งถึงกับต้องร้องไห้ขอหยุดกลางคัน

“อึก...ไม่ไหว ผม...ผม อ๊า!!” คราบคาวสีขาวกระตุกปล่อยออกมาจากส่วนกลางน่ารักที่ช่ำแดงด้วยน้ำมือของคริสซึ่งมองมันด้วยความพึงพอใจสุดๆ ปาดเอาคราบที่เลอะมือและเปื้อนหน้าท้องน้อยอีกฝ่ายให้ติดที่ปลายนิ้ว จากนั้นก็ค่อยๆ เลื่อนลงมาแตะทักทายช่องทางจีบสวยก่อนจะกดชำแรกนิ้วเข้าไปทันที

“อะ...ทำอะไรน่ะ” อี้ชิงรู้สึกเสียวไปทั่วทั้งภายใน เมื่อปลายนิ้วของคริสขยับหยอกเล่นกับผนังนุ่มลื่นภายในของเขา

“นุ่มและลื่นดีแหะ แบบนี้คงไม่ต้องเปลืองเจลเท่าไหร่” พอใจเป็นอย่างยิ่งกับร่างกายของอีกฝ่าย ไม่ได้เห็นว่าง่ายหรืออะไร แต่ถ้าเป็นแบบนี้เขาสามารถร่วมรักกับอี้ชิงได้ทุกเวลาโดยไม่ต้องติดขัดมากเท่านั้นเอง

...นี่ไม่ได้หื่นเลยนะ

“อ๊ะ เจ็บนะ!!” อี้ชิงหวีดเสียงสูงเมื่อคริสตัดสินใจไม่เบิกทางแล้วสอดใส่ท่อนเนื้อที่เตรียมพร้อมเต็มที่กระแทกเข้าไปในร่างของอีกฝ่าย

มันนุ่มลื่นและตอดรัดแน่นกว่าที่คิด แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เจ็บ อี้ชิงรู้สึกเจ็บเสียดและจุกไปทั่วท้องน้อยเมื่อท่อนเนื้อร้อนนั่นแทรกเข้ามาในตัว

“จำไว้นะ นี่คือการร่วมรักของมนุษย์”

“อะ อื้อ” ร่างนุ่มเขยื้อนตามแรงส่งเล็กน้อยเมื่อคริสเริ่มขยับสาวเอวเข้า-ออกช้าๆ

“มันจะทำให้เธอมีความสุขเหมือนขึ้นสวรรค์”

“อ๊า! อ๊า! ชะ-ช้าหน่อย ฮ๊า”

ริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อเพราะถูกจูบหลายหนอ้าครวญครางหนักเมื่อคริสเริ่มขยับในจังหวะที่เร่าร้อนขึ้นจนร่างนุ่มนิ่มขยับตามจนหัวสั่นหัวคลอน มึนหัวไปหมด เท่านั้นยังไม่พอ สองมืออุ่นยังคอยขยับบีบเฟ้นเนื้อราวกับจนนวดให้ร่างกายนี้ยิ่งน่ากินเพิ่มขึ้นไปอีก ริมฝีปากอิ่มถูกบดจูบเป็นระยะ

คริสไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป อี้ชิงน่ากินเกินไปแล้วสำหรับเขา ภายนอกก็น่าฟัดไปทุกสัดส่วน ภายในก็ยังนุ่มลื่นและตอดรัดดีราวกับรู้จังหวะ เงือกทุกตัวเป็นแบบนี้กันหมดเลยรึเปล่า?

แต่คงไม่ใช่ เพราะคริสหิวแค่เนื้อของเงือกอี้ชิงคนเดียวเท่านั้น

“หะ...อะ...ไม่ไหว...จะออกอีกแล้ว” อี้ชิงร้องไม่เป็นภาษา สายตาพร่าเบลอชั่วขณะ ความรู้สึกของเขามันเหมือนถูกเหวี่ยงขึ้นที่สูง ล่องลอยอยู่บนนั้น และในจังหวะที่ปลดปล่อยน้ำคาวหนืดออกมาอีกครั้ง ร่างกายก็เหมือนจะตกลงมาสู่ความเป็นจริง เรี่ยวแรงหดหายไปหมดเพราะร่างกายนำไปใช้ต่อการระบายผ่านปลายนิ้วสู้เนื้อผ้าที่ยับไม่เป็นทรง

แต่เพราะคริสยังไม่เสร็จสมอารมณ์หมาย ร่างนุ่มนิ่มจึงยังต้องถูกขังในกรงรักต่อไป จมูกโด่งซุกไซร้ลำคอขาวผ่องที่ไม่เหลือพื้นที่ทำคิสมาร์คอีกแล้ว ต่อจากนั้นก็เลื่อนไปจูบปากอิ่มอีกรอบก่อนที่จะเร่งเครื่องในจังหวะสุดท้ายเมื่อรู้ว่าใกล้ถึงปลายทางแล้ว

“ฮะ...อึก!”

“อือออ”

อี้ชิงรู้สึกเหมือนมีคลื่นไอร้อนวิ่งแล่นมาจากในท้องเมื่อท่อนเนื้อร้อนของคริสปล่อยน้ำบางอย่างเข้ามาในตัวของเขา

“คุณ...ทำอะไร?” แม้จะยังรวมสติไม่ค่อยได้ แต่เพราะความไม่สบายตัวทำให้อี้ชิงนิ่วหน้าสงสัย

“แค่ปล่อยเชื้อของฉันไว้ในตัวเธอเอง ทำไม? กลัวท้องเหรอ?” คริสถามติดตลก แต่คำตอบที่ได้รับกลับมามันยิ่งสร้างความตกใจให้แก่เขา

“อืออ...”

“หือ? เรื่องจริง?”

“งือ ก็เงือกน่ะไม่สนเพศหรอกนะ” ริมฝีปากอิ่มขยับอย่างอ่อนแรง

อี้ชิงตอนนี้ยังมึนๆ อยู่บ้าง ถามอะไรมาก็ตอบกลับไปตามประสา ไม่ได้คิดประมวลผลให้ดี จึงไม่รู้เลยว่าเป็นการเปิดทางให้คนเจ้าเล่ห์เจ้ากล

“...งั้นก็ดีน่ะสิ”

“หืม? ...อ๊ะ ดะ-เดี๋ยว อ๋า!!” อี้ชิงพักหายใจหายคอ รวมสติยังไม่ครบดีด้วยซ้ำ แต่ก็ต้องหวีดร้องเพราะความเสียวที่แล่นตีขึ้นมาอีกครั้งจากท่อนเนื้อร้ายที่กลับมาขยายตัวน่ากลัวทั้งที่ยังสอดใส่อยู่

“จะทำจนกว่าจะท้องเลย”

“อื้อ! อะ ไม่...ไม่นะ อ๊า!!”

“ไม่ทันแล้วที่รัก โทษฐานที่มาขโมยหัวใจ และกล้าทิ้งฉันไว้กลางทะเลแบบนั้น ไหนจะหายหน้าไปถึงเดือนหนึ่งอีก จะทบต้นทบดอกจนกว่าจะหมดแรงกันไปข้างเลย” พูดเหมือนจะใจดี แต่คริสก็แอบเคืองอยู่ลึกๆ จริงๆ นะ

พ่อเสือที่ทนหิวซมานานจึงจัดการกินแม่ปลาน้อยจนไม่เหลือแรงครางอีก สลบอาคกในยกที่ห้าไปกลางคัน เนื้อหัวมีแต่รอยจ้ำแดง และแน่ที่สุดคือเชื้อพันธุ์ของเขาอยู่ในร่างของอี้ชิงเต็มเปี่ยม

“มาทำให้รักแล้วก็ต้องรับผิดชอบด้วยนะ” จุ๊บปากน่ารักเบาๆ ก่อนจะยอมหยุดลงแต่โดยดี ไม่คิดว่าหัวใจที่ไม่เคยหยุดที่ใครจะมาหยุดที่เงือกน้อยตัวนุ่มคนนี้ได้

.

.

.

แถม

บริษัทเครืออู๋ยังคงเติบโตในระดับที่น่าพึงพอใจเช่นทุกครั้งที่มีโปรเจคงานใหม่ๆ คริสบอกลาเหล่าผู้ร่วมหุ้นทั้งหลายที่มาร่วมงานก่อนจะปลีกตัวแยกออกมาเพื่อจะไปหาคนรัก แต่ทว่ากลับถูกเซฮุนที่พัฒนากลายมาเป็นเพื่อนสนิทเข้ามาทักเสียก่อน

“เฮ้ ขอเวลาคุยเดี๋ยวสิ”

“ว่าไง?”

“นายพอจะมีสาหร่ายเม็ดเหลือไหม? พอทีทางนี้ไม่ค่อยมีเวลาเลยลืมเตรียมหาสำรองไว้น่ะ”

“อ่อ พอจะเหลืออยู่ ทำไม? เมียนายยังไม่เลิกแพ้ท้องอีกเหรอ?”

“อือ นี่จะปาเข้าเดือนที่สี่แล้ว ยังไม่หยุดแพ้เลย”

“ฮ่าๆ เป็นงี้ลูกออกมาคงซนไม่น้อยเลย”

คุยกันต่ออีกหน่อยก็แยกกัน ถึงจะสนิทกันเพราะเรื่องเมียจนกลายมาเป็นเพื่อนคุยกันได้ แต่พวกเขาก็ไม่ได้สนิทกันมาตั้งแต่แรก เรื่องติดลมคุยกันยาวน่ะไม่มีหรอก

คริสรีบสาวเท้าเดินตรงกดลิฟต์ไปยังชั้นที่เป็นที่พักของเขา ห้องทำงานที่มีห้องนอนในตัว...และมีสระที่สร้างเสมือนจริงของทะเลสร้างไว้เป็นห้องกว้างด้วย ในสระนั้นเขาเห็นอี้ชิงและลูกน้อยสองคนแข่งกันตีขาในน้ำตื้นๆ

“อ้าว เลิกงานแล้วเหรอครับ?”

“อือ เซฮุนมาขอแบ่งสาหร่ายเม็ดไปให้ลู่หานด้วย อี้หายแพ้ท้องแล้วนี่ ยกให้มันไปเลยแล้วกัน”

ใช่แล้ว...ที่เซฮุนมาถามหาสาหร่ายเม็ดแก้อาการแพ้ท้องของเงือกกับเขา ก็เพราะอี้ชิงเองก็กำลังตั้งท้องเหมือนกัน ...แต่ของเขาเป็นท้องที่สามแล้วเท่านั้นเอง

“พี่ฟานเมื่อไหร่จะหยุดเสกลูกเข้าท้องอี้กันล่ะ?” ว่าที่คุณแม่ลูกสามบ่นเบาๆ ใช่ว่าเขาไม่ดีใจที่มีลูกกับคนที่รัก แต่การเลี้ยงลูกคนหนึ่งมันเหนื่อยจนแทบท้อเลยล่ะ บางทีอี้ชิงก็อยากมีเวลาไปทำอย่างอื่นบ้างนะ

“จะมีจนกว่าจะตั้งทีมฟุตบอลได้นั่นล่ะ”

อี้ชิงมุ่ยหน้าแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อนอกจากยอมรับชะตากรรม ในเมื่อหัวใจเลือกคนๆ นี้มาแล้ว จะปฏิเสธหลักฐานความรักที่เกิดมาก็กระไรอยู่

ส่วนคริสนั้นก็ไม่ได้พูดเล่นแต่อย่างใด ...อี้ชิงคงไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองตอนนี้น่ารักน่ากอดน่าขย้ำขนาดไหน ไม่รู้ว่าเพราะยิ่งถูกกอดเลยยิ่งสวยขึ้นรึไงไม่ทราบ หลังจากจบเรื่องที่ร้านของอี้ชิง แค่อุ้มพาออกมาเห็นสายตาของลูกน้องก็แทบจะคว้าปืนไล่ยิงทิ้งเรียงคนไม่ทัน คริสเลยบังคับให้อี้ชิงมาอยู่ด้วยกัน ไม่ลืมที่จะสร้างสระสำหรับว่ายน้ำให้เจ้าตัวด้วย ส่วนร้านของอี้ชิงก็ยกให้คนอื่นทำต่อไป

มีเมียสวยน่ากินขนาดนี้ ใครที่ไหนจะยอมให้คนอื่นมาเห็นมาเจอกัน คริสจะขังให้อี้ชิงเลี้ยงลูกอยู่แต่ในห้องนี่ล่ะ จะไปไหนก็ต้องมีเขาคุมเท่านั้น ไม่งั้นลูกกระสุนในห้องเก็บสต็อกของคงได้ถูกนำมาใช้ยิงกราดจนหมดทั้งโกดังแน่

FIN.

Talk  ::  มาแบบมึนๆ จบแบบมึนๆ  เพราะคนแต่งอยู่ในภาวะมึนๆ ถึงที่สุด 555+

กลับไปเม้นท์ คลิ๊ก